تکامل کیسههای فشردهسازی خلاء را میتوان به-نیاز دیرینه برای "فشرده سازی فضا و حفظ اقلام" ردیابی کرد. پیش سازهای اولیه کیسه های خلاء به معنای امروزی نبودند. در عوض، آنها برای کاهش رطوبت و آسیب آفات به کیسه های پارچه ای، پارچه روغنی، یا بسته بندی های مهر و موم شده{2}} متکی بودند. در حالی که آنها حفاظت اولیه را ارائه می کردند، توانایی آنها برای فشرده سازی حجم محدود بود.
توسعه صنعت پلاستیک در اواسط-تا-اواخر قرن بیستم، مواد پلاستیکی کامپوزیت چندلایه-را معرفی کرد و پایه فنی بستهبندیهای بدون هوا را ایجاد کرد. در ابتدا، مفهوم ذخیره سازی خلاء در درجه اول در بخش های صنعتی و لجستیک برای محافظت از محصولات در برابر رطوبت و اکسیداسیون استفاده شد. بعداً، این فناوری به استفاده مصرف کننده منتقل شد و وارد حوزه سازماندهی خانگی شد. ادغام دریچههای یک طرفه و مکانیسمهای آببندی زیپدار، «فشردهسازی-استخراج هوا» را به یک واقعیت عملی تبدیل کرد.
از آغاز قرن بیست و یکم، کیسه های ذخیره سازی خلاء از نظر مواد و طراحی ساختاری تحت بهینه سازی مداوم قرار گرفته اند. نوآوریهایی مانند فیلمهای کامپوزیت PA/PE با دوامتر، زیپهای آببندی دوگانه{2}}قابل اعتمادتر، و دریچههای هوای یک طرفه{3}} بسیار کارآمد، استفاده از کیسهها را آسانتر و قابل اطمینانتر کرده است. همزمان، با کوچک شدن فضاهای زندگی و افزایش نیازهای ذخیره سازی، این محصولات به ابزارهای معمولی برای سازماندهی خانه، جابجایی و سفر تبدیل شده اند و کاربردهای متنوع و فزاینده ای پیدا می کنند.